5 yazı
Bazı seyahatler vardır, güzergahı önceden çizmezsin. Islay'a gittiğimde de öyle oldu. Bir distileri turuna değil, o tuzlu havaya, o dumana, adanın sabah sisine ihtiyacım vardı. Damağıma vuran şeyler çoğu zaman bardaktan değil, yerden gelir.
Islay'e gitmek bir distileri turu değil, bambaşka bir zamana adım atmaktır. Sis henüz kalkmadan, deniz kokusu turba dumanına karışırken, bardaktaki viski adeta konuşmaya başlar.
Islay'ın turbalı koyu kıyısından Orkney'nin yeli kesen tepelerine uzanan bu yolculukta, viski artık bir içki değildi. Her damla, o toprağın yaşadığı bir anıydı ve ben sadece dinleyenin rolünü üstlendim.
İskoçya'nın ada destilerini kışın ziyaret etmek bambaşka bir şey. Rüzgar keskin, deniz soğuk, ama varil mahzenlerinden yükselen buhar sıcacık. Orkney'den başlayıp Islay'de biten bu yolculukta her durağın kendine ait bir tadı vardı.
Speyside'ın ıssız yollarında, tabelasız bir sapaktan döndüğünde karşına çıkan Glenfarclas, büyük viski turizmine inat, hâlâ bir aile işi gibi hissettiren nadir distilerilerden biri. O sabah orada ne bulduğumu anlatıyorum.